11 mei Suriname. Gelukkig is trimmen geen trimmen

Wakker worden gaat niet zo heel lekker. Het was ook laat en het werd nog later. Ik kijk naast me en kijk in twee hele lieve slaperige ogen. Deze dag gaat er niet veel gebeuren vrees ik. Ik stap uit bed om koffie te maken en wat snoepjes te eten. Het dansen, de warmte, en de Borgoe zorgen voor hypo’s, alcohol breekt namelijk suiker af en het dansen ook en warmte ook. Dit wist ik van te voren dus ik ben er op voorbereid. Wine gums en gewone cola liggen in de aanslag. Als de koffie klaar is is mijn suikergehalte ook weer normaal en ik breng de koffie naar de heerlijke koele slaapkamer. Als de koffie op is zetten we een tweede kopje, daarna zouden we eigenlijk wel een keer moeten gaan douchen.

Zo’n dag dus, heerlijk.

Aan het eind van de middag is er een trimloop, georganiseerd door het ziekenhuis. We doen ook mee hoorde ik gisteren. Alleen moet ik eigenlijk niet denken aan trimmen in deze warmte en in deze staat. Ik word uitgelachen: “nee joh, trimmen is rustig lopen hier.”
“Ohh wandelen dus?” Reageer ik opgelucht.
“Ja voor jou is dat wandelen, maar hier is wandelen weer iets anders. Dat is in een auto heel langzaam rondjes rijden.” Legt Elise me uit. “Kom we gaan naar de chinees, we hebben niks te ontbijten in huis.”
“Kunnen we niet gewoon een broodje halen?” Vraag ik bezorgd en verbaasd over het feit dat ze nu al zin heeft in chinees.
“Oh ja dat weet je natuurlijk ook niet, de ‘Chinees’ is hier de supermarkt. Omdat de supermarkt eigenlijk altijd van een Chinees is. Als je boodschappen gaat doen dan ga je dus naar de Chinees.”

Tja.

We gaan chinezen dus, om het allemaal nog verwarrender te maken. De chinees ziet er uit als een loods met rekken waar producten in staan die je normaal gesproken in een supermarkt terug vindt. Het is aan te raden om goed te kijken naar de houdbaarheidsdatum hier. Want de chinees doet dat denk ik niet. De Chinezen zijn niet per se heel onvriendelijk, ze communiceren alleen niet zo makkelijk. Ze spreken geen Engels, laat staan Nederlands of Surinaams. Hoe ze de boel draaiende houden is me dan ook echt een raadsel. We hebben broodjes en beleg en wandelen, ….ehhhh… Trimmen weer rustig terug naar huis.

De trimloop blijkt best wel een groot evenement te zijn. Er gebeurt hier niet zo heel veel hier dus als er iets gebeurt doet iedereen ook lekker mee. De regionale televisie is ook uitgerukt en staat met verschillende camera’s langs het parcours. We beginnen met het volkslied, daarna volgt een hysterische warming up om daarna te gaan….ehhh…….trimmen. Ik heb begrepen dat deze trimloop is om lichaamsbeweging te promoten. Obesitas en alle gevolgen van dien zijn in Suriname echt een probleem. Ze houden hier namelijk heel erg van wandelen.

Een drumband gaat voorop en leidt de dans door de straten van Nickerie. Vol enthousiasme swingen de eerste mensen er achter aan. Alle lagere scholen en sportverenigingen doen mee en die komen er dan ook langzaam achter aan. De judo club in judopak, de kleine voetballertjes ook in tenue en de schoolkinderen in hun schooluniform. Het is net de avondvierdaagse.

Langs de kant van de weg staan of zitten mensen toe te kijken hoe wij vrolijk door de straten stappen. Zoals altijd met dit soort dingen kijken de mensen voor wie het echt belangrijk is toe. Met een sigaret in de ene hand en een fles Parbo bier in de andere zien ze allemaal slanke mensen voorbij komen. Maar ja je moet ergens beginnen en hopelijk krijgen ze de geest door het zien van ons.
Aan de finish krijgen we cola light, wat ook echt gepromoot moet worden want ze drinken hier alleen maar hele zoete drankjes, en we krijgen een mierzoet Fernadez ijsje. Ja de logica ontgaat mijn ook. En het wordt nog mooier. Aansluitend is er namelijk een feestje bij de directeur van het ziekenhuis. De Parbo is gratis,de roti goed gevuld en het toetje lekker zoet. De muziek staat weer keihard en ik herken de DJ en zijn gevolg van het feestje van gisteren. De wandeling was denk ik een kilometer of vier maar iedereen zit uitgetelt op de nieuwe tuinstoelen zijn roti te eten. Om deze weg te spoelen met Fernandez, cola of Parbo bier.

Cola light hadden ze helaas niet.

10 mei Suriname, Swingen in Nieuw Nickerie

In Nieuw Nickerie staat een redelijk groot ziekenhuis. Voor Surinaamse begrippen althans. Nieuw Nickerie is de tweede stad van Suriname en niet geheel toevallig is dit ook het tweede ziekenhuis. Het specialistische deel van het ziekenhuis is totaal afhankelijk van Nederlands. Veel gepensioneerde Nederlandse artsen vullen hun laatste effectieve jaren hier in. Hun kennis en ervaring zijn hier zeer bruikbaar want Suriname loopt helaas niet over van de artsen.
De rest van de artsen bestaat uit jonge Nederlanders die het vak willen leren en wel zo snel mogelijk. Die meer willen dan alleen maar toekijken tijdens hun co schappen en die misschien ook wel wat meer lol wil hebben dan ze in een Nederlands ziekenhuis kunnen hebben. Er zitten hier dus veel jonge artsen, net afgestudeerd, die vooral ervaring op willen doen. Ervaring in het vak en in het leven. Ze worden hier namelijk direct voor de leeuwen en in het diepe gegooid. Een prima leerschool dus hier. Op de eerste hulp worden mensen binnengebracht die gif hebben gedronken maar ook mensen die teveel gedronken hebben en toch in een auto zijn gestapt, tot vrouwen die lens zijn geslagen door hun man. Die worden dan uiteindelijk weer opgevangen door psychologen. Juist, Nederlandse

Drie van deze artsen nemen afscheid op de dag dat ik voor het eerst wakker word in dit rare stadje in het westen van Suriname. Een stadje dat haar enige onstaansrecht ontleent aan het feit dat ze rijst verbouwen. En alleen omdat wij Hollanders dat zo bedacht hebben een tijdje geleden. Hier wonen dan ook niet zoveel Creolen, nee dit is het domein van de Hindoes. Iets wat snel duidelijk wordt als ik een rondje door de tuin loop. Elise moet deze ochtend nog even werken en dat geeft mij de gelegenheid rustig wakker te worden, wat te lezen en de tuin bij daglicht te bekijken. Tussen de weelderige planten, struiken en bloemen zie ik een beeldje van een hindoe god staan met een klein offerplateau ervoor, er achter wapperen drie vlagen lustig in de warme wind. Al snel kom ik er achter dat er heel veel verschillende torretjes, hagedisjes, vogeltjes en bloemen leven. Als ik naar boven kijk zie ik een grote groep gieren rondcirkelen die omstebeurt neerstrijken in de grote palmboom naast het huis. De warmte en de lange reis eisen echter al snel hun tol. Ik ga ff op bed liggen met de airco op standje vrieskist. Elise maakt me met lieve kusjes wakker.

Maar goed, er werd afscheid genomen. En daar hoort een feestje bij. Voor mij dus een goede kans om iedereen in één keer te leren kennen, Ik ken alle namen en weet de verhalen via Elise. Het begint om zeven uur en ik vraag in mijn naïviteit wat we gaan eten voordat we er heen gaan. We moeten natuurlijk wel een klein bodempje leggen. “we zijn hier in Suriname schat, op feestjes is hier altijd genoeg te eten.” Lacht ze me een beetje uit. Daarbovenop komt dat de buurvrouw gevulde roti heeft gemaakt, en die worden altijd gedeeld. Dus nog voordat we ook maar onderweg zijn is onze maag eigenlijk al gevuld. Gevulde roti betekent dat er ook fijn geprakte aardappel in het deeg zit. Naast de bloem. Lekker veel koolhydraten dus, één roti is al bijna een hele maaltijd dus. Ik kom er al snel achter dat ik erg moet opletten wat ik hier. Snel reken ik uit hoeveel ik zou moeten spuiten, in gedachte houdend dat we straks ook weer kip en rijst voorgeschoteld krijgen. Ik controleer mijn bloedsuiker en verbaas me enigszins over de keurige waarde. De insuline werkt dus prima hier!

De muziek staat hard, iets wat in Suriname heel normaal is. je danst hier op zulke gelegenheden. Kletsen doe je maar op een ander moment. Het gezelschap is heel divers, Zo zijn er de Nederlandse artsen die allemaal onder de dertig zijn. De gepensioneerde specialisten waarvan er één Chinees is. Het verplegende personeel is voornamelijk van Hindoestaanse afkomst, en er loopt een creool rond en een kerel uit Guyana en de DJ en zijn gevolg kan ik moeilijk plaatsen maar ik gok ook creools. En oja, de ouders van Linda, de baas van de psychologen. Bier wordt geschonken uit grote glazen literflessen en de Surinaamse bruine rum (Borgoe) wordt aangelengd met ijs.

En een beetje cola.

Van alles is er genoeg, gelukkig want het is echt fucking warm! De temperatuur daalt hier niet ’s avonds en het blijft dus met gemak dertig graden. Daar komt bij dat we met veel mensen redelijk dicht op elkaar staan. Dansend. Nou ja, de Hollanders bewegen een beetje heen en weer, en in het begin natuurlijk alleen de meisjes. De mannen staan gegroepeerd moed in te drinken. De Surinaamse mannen maken hier dankbaar gebruik van. Ik besluit het niet zover te laten komen en dans alsof mijn leven er van af hangt. We krijgen een complimentje. We kunnen er geen reet van maar het ziet er wel heel erg gezellig uit.
Battlen! Hindoestanen en creolen hebben een hele andere benadreing van dansen. Hindoestanen doen als ze in een bollywood film zitten en maken hele rare hand en voet bewegingen terwijl de creolen zwingerder zijn. Ze doen elkaar dan ook regelmatig na waarna de ander weer nog meer zijn best gaat doen. Ik kijk vooral goed en tel het ritme mee, ik krijg de smaak te pakken en druk mijn liefje dicht tegen me aan en swing de pan uit.

Ondertussen staat de vader van Linda stil in een hoekje te kijken naar zijn vrouw. De Borgoe valt lekker en ze gaat helemaal los. Een grote Surinaamse kerel is dit ook opgevallen en besluit om haar een beetje danstechniek bij te brengen. Hij leidt de dans met zijn heupen, stevig tegen die van haar. Een glimlach van oor tot oor siert haar gezicht en ze kan een klein gilletje niet onderdrukken. Vol verbazing kijken de feestgangers naar dit schouwspel, ‘Die gekke moeder van Linda toch’
Ik heb wederom goed opgelet en kopieer de heupbewegingen tegen die van Elise, een glimlach van oor tot oor siert haar gezicht. We moesten zo maar eens naar huis….